[EED] การบ้านศจ.น็อกซ์ ครั้งที่ 1 ครึ่งหลัง
posted on 30 Nov 2011 15:06 by dearizm in EED
การบ้านวิชาศาสตร์เวทมนตร์พื้นฐาน กับผงชักนำจิตใต้สำนึกส่วนสุดท้าย....
ทั้งๆ ที่น่าจะกดดันกับโอกาสที่เหลือเพียงครั้งเดียวหลังจากเสกได้อะไรแปลกๆ สะเปะสะปะมาสองวันซ้อน แต่ในใจของราห์ล คาซา กลับมีความรู้สึกบางอย่างว่าเขาจะทำสำเร็จแน่ๆ ในครั้งสุดท้ายนี้
ในบางครั้งที่หลับตาลงแล้วปล่อยความคิดให้ล่องลอยไป...เหมือนกับจะเห็นลางๆ แล้วด้วยซ้ำว่าจะเสกได้อะไร...
ในมือถือคทาเหมือนเคย ข้างหลังเป็นรูมเมทจอมจิกกัดเหมือนเคย
เส้นผมสีน้ำตาลไหม้
ผงชักนำจิตใต้สำนึกหนึ่งในสาม
คทา
คน...
ทุกอย่างเหมือนเดิม...แต่ก็มีอะไรที่ต่างออกไป...
ราห์ลหลับตาลงช้าๆ ไม่รีบเร่ง แทนที่จะรวบรวมสมาธิเหมือนที่เคยทำมา ร่างบางกลับปล่อยความคิดให้ล่องลอยไป...
...คล้ายจะเกาะกุมความอ่อนหวานในวันวาน...
กลิ่นหอมของดอกไม้
มือที่อบอุ่น
งูยักษ์สีเขียวแก่
.
รอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ
กางเกงที่ใช้แสดงละคร
.
โลหะเย็นๆ
รอยยิ้มเศร้าๆ
คำบอกลา...
...ทุกอย่างเรียงร้อยเป็นสิ่งเดียว...
....กิ๊ง....
เสียงแผ่วๆ ของโลหะกระทบพื้นโต๊ะดังขึ้นอย่างเรียกร้องความสนใจ ราห์ลเพียงแค่ยิ้มบางๆ
...อิ่มเอมกับความรู้สึกที่ได้รับมากกว่าจะสนใจผลลัพธ์ของมัน...
...ผลลัพธ์ที่ราวกับจะรู้อยู่แล้วว่าจะได้อะไร...
แต่แล้วก็เป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ ของรูมเมทอีกเช่นเคยที่ทำให้ต้องลืมตาขึ้น...แม้จะรู้อยู่แล้วว่าถอนหายใจทำไม
...ก็ของที่เสกได้คราวนี้มันไม่ตลกเหมือนสองครั้งที่ผ่านมานี่นา
ราห์ลลืมตาขึ้นช้าๆ อมยิ้มให้กับการบ้านของตัวเอง...
มงกุฎทองเหลืองอันเล็กๆ ขนาดพอเหมาะสวมให้เด็กวัยไม่เกินแปดขวบนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น รูปทรงบางส่วนบิดๆ เบี้ยวๆ อย่างฝีมือของคนที่ไม่ชำนาญนัก โลหะสีทองหมองลงไปตามกาลเวลา แต่แก้วใสสีน้ำผึ้งที่ฝังอยู่ก็ยังคงส่องประกาย
...สีเดียวกับดวงตาของเขา...
"อะไรกันรูมเมท ไม่นึกว่านายจะมีจิตใต้สำนึกน่าเบื่อๆ แบบนี้ด้วย อยากเป็นพระราชากับเขาบ้างรึไง"
"ก่อนจะพูดอะไรช่วยดูหน่อยเถอะนะรูมเมท มงกุฎเบี้ยวๆ อันเท่านี้จะไปเป็นกษัตริย์ที่ไหนได้
...ไม่ใช่หรอก...มันสำคัญกว่านั้น...สำคัญมาก..."
ราห์ลวางคทา เอื้อมมือไปหยิบมงกุฎขึ้นมาส่องกับแสงไฟแล้วหมุนช้าๆ...
ตัวอักษรที่สลักอยู่ภายในเผยตัวออกมาให้เห็นอย่างที่ราห์ลรู้ดีว่ามันจะต้องอยู่ตรงนั้น...
Keith & Rahl
รอยยิ้มบางบนริมฝีปากค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง กลายเป็นเสียงหัวเราะร่วน
อะไรกัน...
ไม่ใช่ไส้เดือนสักหน่อย ไม่ใช่กางเกงฟักทองด้วย...
ของที่เขาควรจะเสกได้...งูยักษ์...กับกางเกงพองๆ ของพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสาม
หรือมากกว่านั้น...ถ้าเวทมนตร์ของเขาแกร่งกล้ากว่านี้....
...เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีที่อบอุ่นราวกับแสงตะวัน มือหยาบกร้านแต่ให้สัมผัสอบอุ่น และเสียงที่น่าฟังแม้จะแตกพร่าเพราะเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่ม...
.....เพื่อนคนแรก...พี่ชายคนแรก.....
..........ความรักครั้งแรก...............
..........คีธ.........
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มือใหญ่เกาะกุมมือเล็กของเด็กน้อยวัยแปดขวบไว้มั่นขณะพาถอยออกมาช้าๆ จนพ้นรัศมีของงูยักษ์สีเขียวแก่ตัวนั้น ร่างเล็กยังคงสั่นระริกเมื่อดวงตาสีเข้มหันมาสบดวงตาสีน้ำผึ้ง
“เป็นอะไรรึเปล่า?”
ราห์ลส่ายหน้ารัวๆ ปากสั่นจนพูดอะไรไม่ออก คิ้วเข้มของเด็กหนุ่มขมวดเข้าหากันก่อนถ้อยคำที่ไม่อ่อนโยนเหมือนการกระทำจะหลั่งไหลออกมาจากปาก
“ยุ่ง”
“ดื้อ”
“หาเรื่อง”
“ดึกแล้วทำไมไม่ไปนอนดีๆ หือ?”
ราห์ลอ้าปากพะงาบๆ อย่างเถียงไม่ออก ทำได้แค่ตอบไปตามจริงด้วยเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
“กะ...ก็ ดอกไม้...มัน...มัน...”
ดวงตาสีเข้มที่มองมาส่อแววดุอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันแทบเป็นเส้นตรง คิ้วขมวดยิ่งส่งให้ใบหน้าคมจัดจนติดจะน่ากลัวหน่อยๆ ขู่ขวัญเด็กน้อยจนกระเจิง
...ราห์ล คาซาในตอนนั้นทำในสิ่งที่เด็กแปดขวบพึงทำเมื่อกลัวจนทำอะไรไม่ถูก...
.....ร้องไห้.....
เด็กน้อยปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาต้นเหตุถอนหายใจเฮือกก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แขนแข็งแรงโอบร่างเล็กมาชิดตัวแล้วขยี้ผมสีน้ำตาลไหม้นั่นเบาๆ
“ไม่เอาน่า...อย่าร้องสิ วันหลังก็อย่าทำอย่างนี้อีกแล้วกัน มันอันตรายรู้มั้ย” ราห์ลได้แต่พยักหน้าหงึกๆ อยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงนั้น ปล่อยให้สัมผัสอบอุ่นปัดเป่าความกลัวออกไปช้าๆ จนสงบลง...
แสงจันทร์อ่อนบาง
กลิ่นดอกไม้ยังคงกรุ่นหอม
แต่สัมผัสอบอุ่นกำลังจะไป...
มือเล็กดึงชายเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ
“ชื่อ...พี่ชายชื่ออะไร”
รอยยิ้มบางแตะแต้มมุมปากของเด็กหนุ่มที่มองร่างเล็กอย่างเอ็นดู มือใหญ่ขยี้ผมสีน้ำตาลไหม้แรงๆ ก่อนจากไปพร้อมคำที่ไม่คล้ายคำกล่าวลา
“คีธ...”
“แล้วเจอกันนะ ราห์ล คาซา เด็กน้อยขี้แย...”
เอ๊ะ...
เขายังไม่ได้บอกชื่อนี่นา...
....แล้วคีธรู้ได้ยังไงกันนะ?
edit @ 1 Dec 2011 03:23:10 by dearizm
